Farzand tarbiyasining dindagi o'rni, rostgo'ylik, o'g'irlik va so'kinishdan asrash hamda ekran chegaralari.
Odatda insonlar Islomdagi farz amallar deyilganda faqat namoz, ro'za, zakot va hajni tushunishadi. Ammo farzandga islomiy tarbiya berish ham ota-ona zimmasidagi eng qat'iy va og'ir farzlardan (majburiyatlardan) biridir.
Qiyomat kunida erkak kishidan so'raladigan uchinchi yirik savol – o'z ahlining, oilasining tarbiyasi haqida bo'ladi. Erkak kishi oilaning rahbari sifatida o'z ayolini va farzandlarini do'zax o'tidan saqlashga mas'ul.
Payg'ambarimiz (s.a.v) hadislariga ko'ra, kishi uchun o'z qaramog'idagilarni, ya'ni ta'minoti zimmadagi insonlarni zoyi qilishi (qarovsiz qoldirishi) unga gunoh sifatida yetarlidir.
Farzand tarbiyasining eng muhim va birlamchi poydevori iymoniy tarbiyadir. Yoshligidanoq bolaning qalbiga Allohni, farishtalarni va payg'ambarlarni tanitish ota-onaning eng katta mas'uliyati hisoblanadi.
Din, ibodat va xulq bir-biridan ajralmas tushunchalardir. Agar insonning ibodati ko'p bo'lsa-yu, ammo xulqi yomon bo'lsa, uning o'qigan namozi va tutgan ro'zasi unga foyda bermasligi mumkin.
Ota-ona farzandini yoshligidanoq aldamasligi, hatto kichik narsalarda ham yolg'on ishlatmasligi kerak. Bolaga biron narsa olib beraman deb va'da qilinsa, albatta bajarish shart.
Bolaning ko'chadan yoki maktabdan o'ziga tegishli bo'lmagan mayda buyumni olib kelishi o'g'irlikning ilk qadamidir.
Mo'min-musulmon kishi so'kong'ich, la'natlovchi va tili yomon inson bo'lmasligi kerak. Hadislarda kelishicha, haqiqiy musulmon boshqalarni haqorat qilmaydigan, odobsiz so'zlarni ishlatmaydigan va fahsh gaplardan uzoq turadigan insondir.
Boshqa xalqlarning yutuqlarini o'rganishda ikkita narsani aniq farqlash kerak: ilm-fan va urf-odat (turmush tarzi).
Televizor va zamonaviy ekranlar bugungi kunda har bir xonadonning to'riga kirib olgan «tarbiyachi»ga aylandi. U farzandning ongi, ruhiyati va dunyoqarashini ota-onadan ko'ra ko'proq shakllantirmoqda.
